Αγίου Βερνάρδου

Προέρχεται πιθανών από την Ασία και χρησιμοποιήθηκε από καλόγερους στο μοναστήρι Αγ. Βερνάρδου στην Ελβετία απ’ όπου πήρε και την ονομασία του, για προστασία και για την ανεύρεση επιζώντων από χιονοστοιβάδες κι έτσι λέγεται και “καλός Σαμαρείτης”. Ο πιο γνωστός σκύλος, ο Μπάρι, λέγεται ότι έχει σώσει πάνω από 40 ανθρώπους. Μετά από μια πυρκαγιά στο μοναστήρι δε βρέθηκαν στοιχεία για το πώς πρωτοεμφανίστηκε στο μοναστήρι. Πιθανολογείται ότι προέρχεται από το Μολοσσό ή Μαστίφ του Θιβέτ. Ο σκύλος της εποχής εκείνης δεν ήταν τόσο γιγαντόσωμος και δεν είχε τόσο μακρύ τρίχωμα όπως αυτόν της σημερινής. Περίπου το 1830 λόγω των κακών αποτελεσμάτων από την στενή συγγενική αναπαραγωγή χρησιμοποιήθηκαν και άλλοι σκύλοι για την αναπαραγωγή από τις φυλές Νιουφάουντλαντ και Μ. Δανός και έτσι έχουμε τον σημερινό σκύλο της φυλής του Αγ. Βερνάρδου.

 

Ο σκύλος Αγ. Βερνάρδου είναι γιγαντόσωμος με μέσο ύψος 70 εκ. τα αρσενικά και 65 εκ. τα θηλυκά. Το μέσο σωματικό βάρος φτάνει τα 60-70 κιλά. Έχει ογκώδες και φαρδύ κεφάλι με αυλάκι ανάμεσα στα μάτια, φαρδύ και ισχυρό ρύγχος με μια χαρακτηριστικά ήρεμη και λυπημένη έκφραση, τα ελαφρά προς τα κάτω τραβηγμένα κάτω βλέφαρα κάνουν να φαίνεται ο υπέρυθρος επιπεφυκότος. Τα αυτιά του κρέμονται στα πλάγια του κεφαλιού. Το δέρμα του λαιμού είναι χαλαρό και σχηματίζει προγούλι. Η ουρά του είναι μακριά και χοντρή. Μέσος όρος ηλικίας τα 10 χρόνια. Υπάρχουν δύο ειδών ο μακρότριχος και ο βραχύτριχος σκύλος του Αγ. Βερνάρδου.Στο μακρότριχο το τρίχωμα είναι μακρύ και ίσιο ή ελαφρά κυματιστό, ενώ στο βραχύτριχο το τρίχωμα του είναι κοντό, σκληρό και ίσιο. Ο χρωματισμός του είναι λευκός και καστανοκόκκινος σε στάνταρ περιοχές. Λευκά είναι τα πόδια, το στήθος, η άκρη της ουράς, ο λαιμός, το μέτωπο και το ρύγχος. Σήμερα χρησιμοποιείται ως σκύλος συντροφιάς και φύλακας. Έχει μεγάλη αντοχή στο κρύο αλλά θέλει προσοχή στη αλλαγή θερμοκρασίας γιατί τα σκυλιά αυτά δεν αντέχουν στις ζεστές και απότομες εναλλαγές θερμοκρασίας. Είναι υπερπροστατευτικά με τον χώρο τους με αποτέλεσμα να γαυγίζουν σε όποιον  περνάει κοντά σ’ αυτόν. Η σχέση τους με άλλα σκυλιά είναι καλή ενώ άλλα ζώα συνήθως τα αγνοούν. Σαν κουτάβια είναι σκανδαλιάρικα αλλά αυτό αλλάζει όταν μεγαλώσουν.

 

Ο σκύλος του Αγίου Βερνάρδου είναι από τις καταλληλότερες ράτσες για την οικογένεια και πολύ φιλικός. Βέβαια αν δεν σας πειράζει να έχετε στην οικογένεια σας ένα σκύλο που τρέχουν τα σάλια του, με πολύ τρίχωμα. Τα σκυλιά Αγ. Βερνάρδου είναι γνωστά για τη σχέση που μπορούν να αναπτύξουν με τα παιδιά. Είναι πολύ προσεκτικά μαζί τους, έχουν υπομονή, κατανόηση και δεν θέλουν να τα βλάψουν Αν π.χ. ένα παιδί αρχίζει να τραβάει την ουρά ενός σκύλου Αγ. Βερνάρδου τότε εκείνο δεν θα αντιδράσει βίαια προς το παιδί. Το μόνο πρόβλημα είναι ο όγκος και το βάρος του με κίνδυνο να τραυματίσει χωρίς τη θέλησή του κάποιο παιδί πάνω στο παιχνίδι

 

Ο ιδιοκτήτης ενός σκύλου Αγ. Βερνάρδου θα πρέπει να αρχίσει από νωρίς την εκπαίδευση του επειδή εκτός των άλλων δεν θα ήθελε έναν γίγαντα να κάνει ότι θέλει μέσα στο σπίτι σας. Παρόλο που είναι πανέξυπνα σκυλιά δε σημαίνει πως είναι εύκολο να τα εκπαιδεύσει κάποιος επειδή είναι ανεξάρτητα και πεισματάρικα. Αυτή η ράτσα είναι φτιαγμένη να είναι διασώστης. Λόγω του ότι δεν είναι υπερκινητικά σκυλιά χρειάζονται κάποιο κίνητρο για να εξασκηθούν. Δεν τους αρέσουν ιδιαίτερα τα παιχνίδια γι’ αυτό θα πρέπει εσείς οι ίδιοι να τα προκαλέσετε κατάλληλα για παιχνίδι. Οπότε αν αποφασίσετε να βάλετε στο σπίτι σας έναν τέτοιο γίγαντα που αγαπάει τις αταξίες, είναι αξιόπιστος φύλακας και γλυκός με την οικογένεια αλλά θέλει και την ιδιαίτερη περιποίησή του δεν έχετε παρά να πάρετε έναν σκύλο Αγ. Βερνάρδου

 

Παρουσιάζει προβλήματα με τα ισχύα του (δισπλασία), με τα βλέφαρά του (γυρίζουν προς τα μέσα ή έξω) και με την καρδιά του.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ